Mr. Sudarshan is an employee of St. John’s post office, Koramangala.

Here is the backdrop of things that happened.

Yesterday evening at around 5PM I visited St. John’s post office in Kormangala. I had to post some letters. The lone employee there, Mr. Sudarshan, was about to close the office. He hurriedly collected my letters. In the process for reasons unknown I placed my Pendrive and earphones on the table and I forgot to take them back.

It was later in the night that I realized about misplaced gizmos.

I had a bleak possibility of finding the devices on that post office table, only if I could be there before the office opening time, otherwise some one would take them.

And this morning I had been there at 9, the post office wasn’t opened yet. I peeped from the window to see if I can find them on the table. Unfortunately they weren’t there. I waited for some one to open the office.

Mr. Sudarshan arrived in 10 minutes and I followed him when he opened the locks. I enquired him about the misplaced device and said “I forgot my Pendrive and Earphones on this table” pointing towards the table.

He said he don’t know and he is not aware.

I walked out in disappointment. when I was about to cross the gate Mr.Sudarshan followed me, he was having both the devices on his hand he asked me – “Are these what you are searching for?”

My eyes glittered looking at them and I nodded happily.

He gave them to me and said “What is it called? Pendrive? I do not know what it means so I couldn’t make out what are you searching for”.

Well, I was happy and thanked him. And told him what is it used for.

Lost and found..

Mr. Sudarshan it doesn’t matter if you know or do not know why pen drive is used for and what people do with computers. All that matters is – there are still people like you who are honest enough to return the things to them whom they belong to.

ಮಾತನಾಡಿಸಲಾ? ಹೇಗೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಲಿ?

“Hi ನಾನು … ” – no.no..
“ನೀನ್ಯಾರಾದ್ರೂ ನನಗೇನು” ಎಂದು ಬಿಟ್ಟರೆ?

ಇನ್ನೆರಡು ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ Sony world Signal ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಇಳಿದುಬಿಡ್ತಾಳಾ? ಲಾಸ್ಟ್ ಟೈಮ್ ಅವಳು ಅಲ್ಲೇ ಇಳ್ಕೊಂಡಿದ್ದು.

“ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆವಾಗ್ಲೇ ಎಲ್ಲೋ ನೋಡಿದ ಹಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲಿ ಅಂಥಾ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ” ಅನ್ನಲಾ?
“ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ರಿ? ಸರಿಯಾಗಿ ನೆನಪು ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಹೇಳಿ” ಅಂದು ಬಿಟ್ಟರೆ?

ನೋಡಿದ್ರೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಒರಟಾಗಿ ಮಾತಾಡೋ ಥರಾ ಕಾಣಲ್ಲ.
Wait wait. Let me think how to start the conversation.

“ಥಥ್, ಇದೇ ಆಯ್ತು ನಿನ್ನ ಗೋಳು. ಸರಿಯಾಗಿ ಒಂದು ಹುಡುಗಿ ಜೊತೆ ಮತಾಡಕ್ಕೂ ಬರಲ್ಲ” ನನ್ನನ್ನು ನಾನೆ ಉಗಿದುಕೊಂಡೆ.

ಏನು ಹೇಳಿದ್ರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರ್ಬೋದು…..???

********************************************************

ಅವತ್ಯಾಕೋ ಬೆಳಗ್ಗೇನೇ (ಬೆಳಗ್ಗೆ ಅಂದ್ರೆ ಒಂಥರಾ 11 ಗಂಟೆ ಹೊತ್ತು) ಸಣ್ಣಗೆ ಮಳೆ. ನನ್ನ ಹತ್ರ ರೈನ್ ಕೋಟ್ ಬೇರೆ ಇಲ್ಲ. ಬೈಕ್ ನಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಒದ್ದೆ ಆಗಿ ಮತ್ತೆ ಇಡೀ ದಿವಸ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಚಳಿಗೆ ಸಾಯೋ ಕೆಲಸ ಬೇಡ ಅಂಥಾ BTS   ದೇವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ 360B ಹತ್ತಿದೆ.

Oxford College ಪಕ್ಕದ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪ್ ನಲ್ಲಿ ಅವಳು ನಿಂತಿದ್ಲು. ಜೊತೆಗೆ 3-4 ಜನ ಹುಡ್ಗೀರು ಇದ್ರು, ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಇರ್ಬೇಕು. ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಯಾಕೋ ನನಗೆ ಮೊದ ಮೊದಲು ಕಂಡಿದ್ದು ಅವಳೇ. ಸ್ನಿಗ್ಢ ಮುಖ. Energetic and bubbly. ನೋಡಿದ ಕೂಡಲೇ ಹನಿ ಹನಿ ಮಳೆ ಬಂದಂತೆ, ತಂಪು ಗಾಳಿ ಬೀಸಿದಂತೆಲ್ಲಾ feeling. ಅವಳು ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಜೊತೆ ದೀರ್ಘ ಸಮಾಲೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನ. ಬಸ್ ಏರುತ್ತಾಳೇನೋ ಅಂಥ ಕಾದೆ. ಅವಳು ಬರ್ಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ ಬಸ್ ಡ್ರೈವರ್ ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಲ್ಲ.

ಮೋಸ್ಟಾಗಿ Oxford College ನಲ್ಲೇ ಓದುತ್ತಾ ಇರ್ಬೇಕು. Exam ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇರ್ಬೇಕು. ಅಥವಾ hall ticket ತಗೊಳಕ್ಕೆ ಕಾಲೇಜ್ ಗೆ ಹೋಗಿ ವಾಪಾಸ್ ಬರ್ತಿರಬೇಕು. ಹುಚ್ಚನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಓಡೋ ಯೋಚನೆಗಳಂತೆ ನನ್ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನೂರಾರು permutations and combinations.

ಮಡಿವಾಳ ಬಂತು, ಬಸ್ ಇಳಿದು 201 ಗೆ ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಮತ್ತದೇ ಹುಡ್ಗೀರ ಗುಂಪು ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಶ. ಯಾವಾಗ ಬಂದ್ರು ಯಾವ ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಬಂದ್ರು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ಸಲ ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದೆ ಅವಳನ್ನ. ಮುದ್ದಾದ ಮುಖ. ಕೆನ್ನೆ ಮೇಲೆ ಬೇಕೊ ಬೇಡವೋ ಎಂಬಂತೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಮುಂಗುರುಳು. ಚೂಯಿಂಗ್ ಗಮ್ ಜಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬಿಳಿ ಟಿ ಶರ್ಟ್ ಮೇಲೊಂದು ಗುಲಾಬಿ ಬಣ್ಣದ ಸ್ವೆಟರ್. ಸ್ವಲ್ಪ ಮಬ್ಬಾದ ನೀಲಿ ಜೀನ್ಸ್, ಕಪ್ಪು ಫ್ಲೋಟರ್ಸ್. ಸ್ವೆಟರ್ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡ ಗುಲಾಬಿ ಬಣ್ಣದ ಬ್ಯಾಗ್.
She was beautiful. ಅಥವಾ ನನಗೆ ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಳೋ..

ಅವಳ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಯಾವುದೋ ಬಸ್ ಹತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋದ್ರು, ಅವಳು ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದಳು. “ದೊಮ್ಮಲೂರು” ಅಂತ ಬೋರ್ಡ್ ಹೊತ್ತ ಬಸ್ ಒಂದು ಬಂತು. ಡ್ರೈವರ್ ಆತನ ಎಂದಿನ ಅಭ್ಹ್ಯಾಸದಂತೆ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪ್ ಮುಂದೆ ಬಸ್ ನಿಲ್ಲಿಸದೆ ಹತ್ತು
ಮಾರು ದೂರ ಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. 15-20 ಜನ ಬಸ್ ಹಿಂದೆ ಓಡಿ ಹೋದರು, ಸೀಟ್ ಹಿಡಿಯಲು. ಆ ಗುಂಪಿನ ಜೊತೆ ರೇಸ್ ಬೇಡವೆಂದು ಅವಳು ಬಸ್ ಕಡೆಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆದು ಹೋದಳು. ಅವಳು ಹೋಗಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಬಸ್ ಅದಲ್ಲ ಅನ್ಸತ್ತೆ ಅಥವಾ ಜನ ಜಾಸ್ತಿ ಇದ್ದ್ರು ಅಂಥಾನೋ ಏನೋ ವಾಪಾಸ್ ಬಂದಳು.

ದೂರದಲ್ಲಿ ಸಿಲ್ಕ್ ಬೋರ್ಡ್ ಫ್ಲೈ ಓವರ್ ಕಡೆಯಿಂದ 201G ತನ್ನ ಕೊಳೆ ಕೊಳೆಯಾದ ಮೂತಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾ ಬಂತು, ಕೆಟ್ಟದಾದ ಇಂಜಿನ್ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ. ನಾನು 201G ಹತ್ತಿ ‘ಹೀರೋ ಹೋಂಡಾ ಶೋ ರೂಮ್’ ಗೆ ಒಂದು ಟಿಕೆಟ್ ತಗೊಂಡೆ. ಏನಾಶ್ಚರ್ಯ! ಅವಳು ಕೂಡಾ ಅದೇ ಬಸ್ ಹತ್ತಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ? ನನಗಿಂತ ಎರಡೇ ಸೀಟ್ ಮುಂದೆ. ಮಾತನಾಡಲು ಧೈರ್ಯ ಬರಲಿಲ್ಲ.
I was just admiring her looks..

ಫೋನ್ ನಲ್ಲಿ ಯಾರ ಜೊತೆಗೋ ಮಾತನಾಡಿದಳು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಅದೇ ಫೋನ್ ಗೆ ಒಂದು ear phone ತುರುಕಿ ಹಾಡು ಕೇಳತೊಡಗಿದಳು. Casually ಎಂಬಂತೆ she turned back once. Just for a fraction of second ಅಂಥಾರಲ್ಲಾ, ಆ ಥರಾ – ಸೆಕೆಂಡ್ ನ ಹತ್ತನೇ ಒಂದು ಭಾಗದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು – our eyes met each other.
ಏನಂದುಕೊಂಡ್ಳೋ ಏನೋ?

Sony World Signal ನಲ್ಲಿ ಬಸ್ ಇಳಿದಳು. ಸಿಗ್ನಲ್ ಕ್ಲಿಯರ್ ಆಗೋ ತನಕಾನೂ ಅವಳನ್ನೇ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ.

************************************************************************

ಇದಾಗಿ ಆವಾಗಲೇ ಎರಡು ತಿಂಗಳಾಗಿರಬೇಕು. ಮತ್ತೊಂದೆರಡು ಸಲ ಬಸ್ ನಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೆನಾದರೂ ಅವಳ ದರ್ಶನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕ್ರಮೇಣ ನಾನೂ ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ.

ಇವತ್ತು. ಅದೇ ಬಸ್, ಮತ್ತೆ ಅವಳು. ನೆನಪಿನ ಲಹರಿಯಿಂದ ಹೊರ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ “ಈಜೀ ಪುರ, ಈಜೀ ಪುರ” ಎಂದು ಕಂಡಕ್ಟರ್ ನ ಕರ್ಕಶ ಸ್ವರ ಕೇಳಿ ಬಂತು.
Oh my god..  Sony World ಕಳೆದು ಮುಂದಿನ ಸ್ಟಾಪ್ ಬಂದಾಗಿತ್ತು. ಅವಳಾಗಲೇ ಇಳಿದು ಹೋಗಿದ್ದಳು.

ಮತ್ತೆ ಬರ್ತಾಳಾ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಿಕ್ತಾಳಾ?

May be some other day.. ನಾನು ಮಾತಾಡಿಸ್ತೀನಾ..?..???  ಆಗತ್ತಾ??

Hope…

ಬಸ್ ಸ್ಟಾಂಡ್ ತಲುಪಿ 356N ವಜ್ರ ಹತ್ತಿ  ಹುಸ್ಕೂರುಗೇಟಿಗೆ ಟಿಕೇಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಾಗ ಗಡಿಯಾರ 10 ಗಂಟೆ ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಬಸ್ಸಿನ ಕಪ್ಪು ಗಾಜುಗಳು ಹೊರಗಡೆಯ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಒಳಗಿರುವವರಿಂದ ಮರೆಮಾಚಿತ್ತು. ಸಪ್ನ ಬುಕ್ ಸ್ಟೋರ್ ನಿಂದ ಕೊಂಡ ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ‘ಹುಲಿಯೂರಿನ ಸರಹದ್ದು’ ಬಿಡಿಸಿ ನಿಂತಲ್ಲಿಯೇ
ಓದತೊಡಗಿದೆ.

“ವೀರಸಂದ್ರ – ಯಾರ್ರೀ ಇಳ್ಕೊಳಿ” ಕಂಡಕ್ಟರ್ ನ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿ ಇಳಿಯಲು ತಯಾರಾದೆ. ಮುಂದಿನ ಸ್ಟಾಪು ಹುಸ್ಕೂರುಗೇಟು. ಬಸ್ಸಿಳಿದು ಎ.ಪಿ.ಎಂ.ಸಿ. ಮಾರ್ಕೆಟ್ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕತೊಡಗಿದೆ. ಸಮಯ ಹನ್ನೊಂದೂವರೆ. ಇಂದ್ಯಾಕೋ ರಸ್ತೆ ನಿರ್ಜನವಾಗಿತ್ತು. ಶನಿವಾರದ ರಾತ್ರಿಯಾದ್ದರಿಂದಲೋ ಏನೋ. ರಾತ್ರಿಯ ವೇಳೆ ನಾನ್ಯಾವತ್ತೂ ಈ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ನಡಿಗೆಯ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ. ಮಳೆ ಹನಿಗಳೂ ನಾವೇನೂ ಕಮ್ಮಿಯಿಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಜೋರಾಗಿ ಸುರಿಯತೊಡಗಿದವು. ಜಿಟಿ ಜಿಟಿ ಮಳೆ, ತಣ್ಣನೆಯ ಕುಳಿರ್ಗಾಳಿಯಿಂದಾಗಿ ಬೆನ್ನು ಹುರಿಯ ಮೇಲೆ ಮಂಜುಗಡ್ಡೆ ಸವರಿದಂತಾಗಿ ಚಳಿಯಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಮೊದಲ 100 ಮೀಟರ್ ದೂರ ಬಿಟ್ಟರೆ ಹುಸ್ಕೂರು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬೀದಿ ದೀಪಗಳಿಲ್ಲ. ಬಲ ಬದಿಯಲ್ಲೊಂದು ತೆಂಗಿನ ತೋಟ. ಜನರು ಮಾತನಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಕಾರ ತೆಂಗಿನ ತೋಟದ ಓನರ್ ಎಲ್ಲೋ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿರುವುದಂತೆ. ತುಂಬಾ ದುಡ್ಡಿದೆಯಂತೆ. ಜಾಗದ ಮೇಲೆ ಏನೋ ವಿವಾದವಿದೆಯಂತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಯಾರೂ ತೋಟ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ, ಏನೋ. ಆದರೆ ಹಾಳು ಬಿದ್ದಿದ್ದಂತೂ ನಿಜ. ಒಳಗೆಲ್ಲಾ ಕಳೆಗಿಡಗಳು ತುಂಬಿ ಹಗಲಿನಲ್ಲೂ ದಟ್ಟವಾಗಿ ಅಬೇಧ್ಯ ಕಾಡಿನಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಒಳಗೊಂದು ಹಾಳು ಬಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಮನೆ ಬೇರೆ. ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಬರುವ ದೆವ್ವದ ಬಂಗಲೆಯಂತೆ. ರಸ್ತೆಯ ಎಡ ಬದಿಗೆ ಯಾರೋ ಬೇಲಿ ಹಾಕಿಟ್ಟ ಖಾಲಿ ಸೈಟುಗಳು.

ಮಳೆ ಜೋರಾಯಿತು. ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದ ಗಾಳಿಯೂ ಕೂಡ. ಪುಸ್ತಕ ಒದ್ದೆಯಾಗದಂತೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕವರೊಳಗಿತಟ್ಟು ಎದೆಗವಚಿಕೊಂಡೆ. ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಹಿಂದೆ ಓದಿದ್ದ ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ‘ಲಿಂಗ ಬಂದ’ದ ಕಿಟ್ಟಿ ಮತ್ತು ಸುಭದ್ರೆಯ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೂ, ಏ ನಿರ್ಜನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ 11.45 ಕ್ಕೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೂ ಏನೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿರಲಿಲ್ಲ. ಭಯವೆನಿಸಿತು. ಕತ್ತಲ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಹೆದ್ದರಿಯಂತಿದ್ದ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣು ಹೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಲಾರಿಯೊಂದು ಫ್ರುಟ್ ಮಾರ್ಕೆಟ್ ನ ಕಡೆಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೋಯ್ತು. ಕೈ ಹಿಡಿದರೂ ಡ್ರೈವರ್ ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಇಂದೇಕೋ ದಿನ ಸರಿಯಿಲ್ಲ. ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಭಯದ ಅಲೆ ಮನದಾಳದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಎದ್ದೆದ್ದು ಭೋರ್ಗರೆಯತೊಡಗಿದಂತೆ ಅನುಭೂತಿ.

ಯಾರ್ಯಾರೋ ಹೇಳಿದ ಮಾರ್ಕೆಟ್ ರಾಜನ ವಿಚಿತ್ರ ಖಯಾಲಿಯ ಕಥೆಗಳು : ಮಾರ್ಕೆಟ್ ರಾಜ ಹಣ್ಣು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಸುತ್ತ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಾನಂತೆ, ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಕುಡಿದು ಬೈಕ್ ಓಡಿಸುತ್ತಾನಂತೆ. ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಯಾರಾದರೂ ಸಿಕ್ಕರೆ ಚಾಕುವಿನಲ್ಲಿ ಹೆದರಿಸಿ ಪರ್ಸ್,ಮೊಬೈಲ್ ಕೀಳುತ್ತಾನಂತೆ, ಕೊಡದಿದ್ದರೆ ಚುಚ್ಚಿಯೇ ಬಿಡುತ್ತಾನಂತೆ. ಹಿಂದೆಲ್ಲೋ ಓದಿದ್ದ ರಿಪ್ಪರ್ ಚಂದ್ರನ್ ನ ಕೊಲೆಯ ಕಥೆಗಳು ಎಲ್ಲಾ ನೆನಪಾಗಿ ತಣ್ಣಗಿನ ಮಳೆಯಲ್ಲೂ ಮೈ ಬೆವರತೊಡಗಿತು. ನಡಿಗೆಯ ವೇಗ ತನ್ನಿಂತಾನೆ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು.

ರಸ್ತೆಯ ತಿರುವಿನಲ್ಲೊಂದು ಯಾವುದೋ ಟ್ರಸ್ಟ್ ನಡೆಸುವ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಾ ಕೇಂದ್ರವಿದೆ. ಹೊರಗೆ ರಸ್ತೆಗೆ ಕಾಣಿಸುವುದು ದೊಡ್ಡದಾದ ಗೇಟು ಮಾತ್ರ. ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆ ಗೇಟನ್ನು ನಾನು ಹಗಲಿನಲ್ಲೂ ಓಡಾಡಬೇಕಾದರೆ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ಇವತ್ಯಾಕೋ ಗೇಟಿನ ಹಿಂದೆ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಯಾರೋ ಕೊಡೆ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಂತೆ, ಗೇಟು ತೆರೆದುಕೊಂಡಂತೆ, ಆ ಆಕ್ರಿತಿ ನನ್ನನ್ನೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಂತೆಲ್ಲಾ ಅನಿಸತೊಡಗಿತು. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಯಾರಾದರೂ ಬರುತ್ತಿದ್ದರೋ ಅಥವಾ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗಿನ ಭಯ ಹೆತ್ತ ಬೇಡದ ಕೂಸೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ಎದೆಯೊಳಗೆ 160 kmph ವೇಗದಲ್ಲಿ ರೈಲು ಇಂಜಿನ್ ಹಾದು ಹೋದಂತೆ ಢವಢವ. I was almost running ಓಡತೊಡಗಿದೆ. ದೂರದಲ್ಲಿ ಒಂಟಿ ದೀಪದ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಬೆಳಕು ಕಾಣುವವರೆಗೂ.

ಬೆಳಕು ಹತ್ತಿರ ಬಂದಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗತೊಡಗಿತು – ಬೈಕಿನ ಹೆಡ್ ಲೈಟ್. ಶರತ್ ನ ಹೋಂಡಾ, ನನ್ನನ್ನೇ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು.
ಜೀವ ಬದುಕಿದೆಯಾ – Yes… ಬದುಕಿದೆ.

ಇನ್ನೂ ಬೆವರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಒಂದು ಗಂಟೆಯಾಯಿತು. ಮಳೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿಲ್ಲ. ಮುಂದಿರುವ ನೀಲಗಿರಿ ಮರಗಳಿಂದ ಬೀಳುತ್ತಿರುವ ಹನಿಗಳ ರಭಸ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿಲ್ಲ, ಯಾಕೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ – ಮನದೊಳಗಿನ ಭಯವೂ ಸಹ.

Below are selected few from the book.

About confidence:

A reporter, interviewing a man who was celebrating his ninety ninth birthday, said “I certainly hope I can return next year and see you reach one hundred”.

“I don’t see why not, young fellow,” the old man replied. “You look healthy enough to me”.

A Man went to a casino and placed a 100 rupee note on the poker table. He won the bet. Then he doubled it and won again. Every succeeding bet he won, and in just over two hours he earned more than one lakh rupees.

Now he became very confident and started making big bets. Unfortunately, in a short while he lost all that he had gained. While coming out of the casino a friend asked how he had fared.

“I lost one hundred rupees,” came the cool reply.

There was a very happy couple. Occasionally, they quarreled. The wife would throw utensils at the husband. If they struck him, she was happy, if they did not, he was happy. However, they were happy, always.

—————————————————————————————————–

A life insurance agent was trying his best to sell a policy to a client who was adamant and wanted him to come back next year. As a last resort while leaving the client’s office, the agent hesitated at the door and asked, “Whom do I check up with sir, if you are  not here next year?”.

The man purchased the policy immediately.

A villager got a bundle of Rs. 100 notes. He started counting the notes. When he had counted 63, he stopped and kept the bundle in his pocket and said, “If it is right till 63, it’s probably right all the way”.

(Reflection: Do not give up on anything while you are still halfway through).

A small boy was learning to ride a bicycle. After a short time, he fell down and got hurt. Still he was not willing to leave the bicycle.

“You are hurt. Why don’t you leave it now?” asked a passerby.

“I got this bicycle so I could learn how to ride, not to leave it,” replied the determined boy.

A man, who had the habit of carrying an umbrella with him wherever he went, found that all his five umbrellas had some defect or the other. On the way to office, he gave all of them to an umbrella-mender and got into the local train. While getting down he absent-mindedly laid his hand on the umbrella of an old woman sitting next to him.

“Thief!” cried the old woman while snatching the umbrella from him and the man felt ashamed and humiliated.

On his way back he picked up all the umbrellas from the mender. With five umbrellas tucked under his arm he was waiting at the bus stop when the old woman happened to come there. She stared at him for a while and said, “Had a good day, eh”.

One day, while the county was under military rule, a peasant was arrested and locked up in the jail. He received a letter from his wife who complained that she was having difficulties on the farm. She had plenty of seeds, she said but she wasn’t able to plough the field herself. He wrote back, “It’s for the best, my dear. Leave the fields unploughed. That’s where the guns are.”

Four days later, two truck loads of special police went to the farm and dug it up.

Frantically, the wife wrote to her husband again to tell him what had happened and ask him what she should do.

He wrote back a brief note, “Now sow the seeds.”

A politician decided to get married to a young woman. His experiences in dirty politics inspired him to appoint a detective agency to have a report about his to-be bride’s private life. A month later, the agency submitted a report as follows:

“The young woman in question has very good character. All through the school, till date, she has been well-behaved and is respected by all. All her friends belong to the elegant high class. However, of late, she seems to be slipping. In the past few months she was seen frequently in the company of a politician with suspicious character.”

An investment agent approached a businessman with new proposals.

“I’m quite busy today. Please tell me quickly what you have,” said the businessman.

“The investment plans I have brought will earn you millions of rupees,” claimed the agent.

“It’s okay. Please leave your proposals with me I’ll have a look at it later. Now I’m working on a plan by which I am sure of earning 653 in cash,” said the businessman.

Go pick a copy, have fun reading.

It’s been almost 5 years since I used a gear less cycle. I used to cycle everyday during my college days, a gear less Hercules Roadster (21″ frame) cycle. Cycling was necessary in those days. It was the only mode of transport for me from my home to bus stop in the morning and back home in the evening after college. My home is exactly at a distance of 2KM’s from Karkala-Kudremukh main road (NH13 now). The bus stop is at a small tiny place called Kadari which is embedded in the foot hills of Western Ghats. From Kadari a mud route running amidst Cashew plantation and Acacia trees leads to my home. I had to cycle everyday no matter what. In the heavy monsoon rains or in the scorching April heat or in the nerve wrenching December cold, cycling was a part of life.

Gone are the days, things changed with the time. Motor bikes are replacing the old heroes and Hercules’s’. (I think I am deviating, I will write more about my native place sometime later).

Coming back to cycling, it was a struggle today to pedal the gear less MTB. 6 KM’s seemed almost like 60 KM’s. Gosh, relaxing now.

(Post from Saturday – 8/20/11).

With the story line which is set in the interior of Bihar, the movie is about three college students from Delhi who go missing in a remote Bihari Town and the two CBI officers (Ajay Devgan and Akshay Khanna) who were assigned to the investigation. The film unveils the dark side of cast politics and bureaucracy which suppresses the general public and it showcases the helplessness of the hapless people who live a life under a shadow of fear. Also does the film show how politicians, police, mafia and the bureaucrats function in a network for organized crime and the way they hinder the CBI officers in every step of investigation.

The movie is a work of fiction (Later, today I came to know that it is a remake of 1988 Hollywood thriller Mississippi Burning) however there are plenty of similar true stories which all of us are heard of. The stories of honor killings in northern India, the men who killed the boy for loving a girl from different cast, the families that fight for generations over a minor dispute ; the stories of hatred are aplenty.

Now coming to the movie, Aakrosh is worth watch for people who love suspense thrillers. Also one might want to watch it for getting an insight about the mafia based politics and bureaucracy of Bihar and neighboring states of northern India. Do not be surprised if you feel a vague resemblance between Aakrosh and Gangajal.

BTW, I watched the whole movie in YouTube boxoffice.  (www.youtube.com/boxoffice).

The streaming was really fast and uninterrupted.

When things go wrong as they sometimes will;
When the road you’re trudging seems all uphill;
When the funds are low, and the debts are high
And you want to smile, but have to sigh;
When care is pressing you down a bit-
Rest if you must, but do not quit.

Success is failure turned inside out;
The silver tint of the clouds of doubt;
And you can never tell how close you are
It may be near when it seems so far;
So stick to the fight when you’re hardest hit-
It’s when things go wrong that you must not quit.

I have went through the CR, SC and RC parts of Kaplan. SC is something which frightens me. I am under an impression that I can manage Quants, but after solving about 25 questions from DS this area too seems to be of some concern.
For the past 10 odd days I have been spending nearly two hours each day revising the seemingly alien sentence correction grammar and RC passages. Last time I studied for an exam was in November 2009 for the CAT 09 where i scored a feeble 79 percentile. So all in all it will mean that next 3 months I have to be obsessed with only one thing in this world,GMAT. Easier said than done, but that is the only way. Can I? Yes, only if i let out the laziness.

I hate the way you talk to me
and the way you cut your hair
I hate the way you drive my car
I hate it when you stare.

I hate your big dumb combat boots
and the way you read my mind
I hate you so much it makes me sick
It even makes me rhyme

I hate it-
I hate the way you’re always right.
I hate it when you lie,
I hate it when you make me laugh
Even worse when you make me cry.

I hate it when you are not around
and the fact that you didn’t call.
But mostly, I hate the way
I dont’t hate you, not even close,
not even a little bit,
not even at all.